با سلام این وب به دلایلی تعطیل شد لطفا کسی نپرسه چرا ...

The End

درگذرگاه زمان

 خیمه شب بازی دهر  

با همه تلخی وشیرینی خود می گذرد

 عشق ها می میرند

 رنگ ها رنگ دگر می گیرند

وفقط خاطره هاست

 که چه شیرین وچه تلخ

دست ناخورده به جا می ماند.......

زندگی می گذرد

_{زندگی میگذرد}

مرسی از نظرای قشنگتون خیلی خیلی دوستون دارم راستی یه

سوالدارم اگه دوست داشتین جوابشو برام بنویسید ؟؟؟؟ 

 سوال                                          سوال

اگه یه روز از خواب بیدار شی و بهت بگن :همه

زندگیت یه فیلم بود اسم فیلمتو چی میذاری؟؟؟

سلام به همه ی دوستای مهربونم  امروز دومین سالگرد ازدواجونه یعنی کسی نمی خواد تبریک بگه؟؟؟

دومین سالگرد ازدواجمان بود اما کسی نفهمید حتی برای تبریک یک دوست هم نخندید ؟؟؟؟

تمام هستی ام

من گرفتار سنگینی سکوتی هستم که گویا قبل از هر فریادی لازم است

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت ، در تهاجم با زمان آتش زدم، کُشتم

من بهار عشق را دیدم اما باور نکردم، یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم.

من ز مقصدها پی مقصودهای پوچ افتادم ، تا تمام خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم

من به عشق منتظر بودن ، همه صبر و قرارم رفت... بهارم رفت...عشقم مُرد...یارم

 رفت

بی قرار توام ودر دل تنگم گله هاست  

        آه بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست

                 مثل عکس رخ مهتاب که افتاده در آب

                       در دلم هستی وبین من وتو فاصله هاست

                              آسمان با قفس تنگ چه فرقی دارد

                                   بال وقتی قفس پر زدن چلچله هاست

                                          بی تو هر لحظه مرا بیم فرو ریختن است

                                               مثل شهری که به روی گسل زلزله هاست

                                                     باز می پرسمت از مسئله دوری و عشق

                                                          وسکوت تو جواب همه مسئله هاست 

                                                  شعر تو را یکبار دیگر میسرایم

_{ماه من، غصه چرا ؟!}

_{ماه من، غصه چرا ؟
آسمان را بنگر، که هنوز، بعد صدها شب و روز
مثل آن روز نخست
گرم و آبی و پر از مهر، به ما می‌خندد!
یا زمینی را که دلش، از سردی شب‌های خزان
نه شکست و نه نگرفت!
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در آغاز بهار، دشتی از یاس سپید
زیر پاهامان ریخت،
تا بگوید که هنوز، پر امنیت احساس خداست!
ماه من!
دل به غم دادن و از یأس سخن‌ها گفتن
کار آن‌هایی نیست که خدا را دارند
ماه من!
غم و اندوه، اگر هم روزی، مثل باران بارید
یا دل شیشه‌ای‌ات، از لب پنجره عشق، زمین خورد و شکست
با نگاهت به خدا، چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود، که خدا هست، خدا هست!
او همانی است که در تارترین لحظه شب، راه نورانی امید نشانم می‌داد
او همانی است که هر لحظه دلش می‌خواهد، همه زندگی‌ام،
غرق شادی باشد
ماه من!
غصه اگر هست، بگو تا باشد!
معنی خوشبختی،
بودن اندوه است…!
این همه غصه و غم، این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه! میوه یک باغند
همه را با هم و با عشق بچین
ولی از یاد مبر؛
پشت هر کوه بلند، سبزه‌زاری است پر از یاد خدا!
و در آن باز کسی می‌خواند؛
که خدا هست، خدا هست
و چرا غصه؟! چرا؟}

همه میگن که تورفتی همه میگن که تونیستی

 همه میگن که دوباره دل تنگمو شکستی دروغه

 چجوری دلت میومد منو اینجوری ببینی

 باستاره ها چه نزدیک منو تو دوری ببینی دروغه

 همه میگن که عجیبه اگه منتظر بمونم

 همه حرفاشون دروغه تا ابد اینجا میمونم 

 بی تو و اسمت عزیزم اینجا خیلی سوتو کوره

 ولی خوب عیبی نداره دل من خیلی صبوره

 همه میگن که تورفتی همه میگن که تونیستی

 همه میگن که دوباره دل تنگمو شکستی دروغه

 چجوری دلت میومد منو اینجوری ببینی

 باستاره ها چه نزدیک منو تو دوری ببینی

 همه گفتن که تورفتی ولی گفتم که دروغه

 همه میگن که عجیبه اگه منتظر بمونم

  همه حرفاشون دروغه تاابد اینجا میمونم

  بی تو و اسمت عزیزم اینجا خیلی سوتوکوره

 ولی خوب عیبی نداره دل من خیلی صبوره

 همه میگن که تورفتی همه میگن که تومردی

همه میگن که تنتو به فرشته ها سپردی دروغه

^{دل من تـنها بـود ،}

^{دل من هرزه نـبـود ...}

^{دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا}

^{به کجا ؟!}

^{معـلـوم است ، به در خانه تو !}

^{دل من عادت داشـت ،}

^{که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری}

^{که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...}

^{دل من ساکن دیوار و دری ،}

^{که تو هر روز از آن می گـذری .}

^{دل من ساکن دستان تو بود}

^{دل من گوشه یک باغـچه بـود}

^{که تو هر روز به آن می نگری}

^{راستی ، دل من را دیـدی ...؟!!}

^{پاییز می آید، زمانی که خاطرت شیرین گذشته ی خودم را با تو به یاد می آورم، پاییز همچون بهار دل انگیز میشود، بیا و اینک مرا با خود به آن سوی دریاها ببر، شاید دگر برای پیوستن فرصتی نباشد}

شاید تسلی یابد این روحم

منم مرغ مهاجر

               کز برای آشیان خویش دلتنگم

مرا اینک توان و پای ماندن نیست !!

                                       آری نیست !!

                                         باید رفت!

الا ای مردم خفته !

همینک من بسوی سرزمین عشق خواهم رفت

خداحافظ اسیران اسیر عزلت و عصیان

                                                خداحافظ .....

منم مرغ مهاجر

                کز برای آشیان خویش بس دلتنگ دلتنگم

عاقبت با ما چه خواهد شد

                                   نمی دانم

                                  دست این سوداگر دنیا چه خواهد کرد

                                                                                 من نمی دانم !

پاییز

عشق تنها براي يک بار مي ايد و براي تمام عمرش مي ايد عشق همان بود که به تو ورزيدم حقيقتا همان يک بار حقيقتا همان يک بار و از بس بدان اويختم تا هميشه همه ي زندگي ام با ان بيش خواهد رفت بس تا هميشه عا شقت مي مانم

سی و دو حرف کافی نیست

 

پایت را که زمین میگذاری

چیزی به جز واژه ندارم

که قربانی ات کنم

قربانت شوم

نوک این قلم آنقدر کند شده است

که دیگر سر هیچ واژه ای را نمی برد

سی دو حرف کافی نیست

من

تمام واژه های جهان را

برای تو

سر خواهم برید

 

 

 

 

درد

سکوت میکنم

و درد

دارد از مردمک چشمانم سرریز می شود

هرگز گمام نمی بردم

تبدیل شوم

به آتشفشانی

متحرک

فوران کرده اند

یاخته هایم

در من

و از درون

متروک  شده ام

سکوت می کنم

و درد دارد سر ریز می شود

 

^{دلتنگی..}

^نشانی..

^{این متنو خیلی دوست دارم بهم آرامش میده}

^{چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است}

_{عصر یک جمعهء دلگیر، دلم گفت بگویم بنویسم که چرا عشق به انسان نرسیده است؟چرا آب به گلدان نرسیده است؟چرا لحظهء باران نرسیده است؟ وهر کس که در این خشکی دوران به لبش جان نرسیده است، به ایمان نرسیده است و غم عشق به پایان نرسیده است. بگو حافظ دلخسته زشیراز بیاید بنویسد که هنوزم که هنوز است چرا یوسف گمگشته به کنعان نرسیده است ؟چرا کلبه احزان به گلستان نرسیده است؟دل عشق ترک خورد، گل زخم نمک خورد، زمین مرد، زمان بر سر دوشش غم و اندوه به انبوه فقط برد،فقط برد، زمین مرد، زمین مرد ،خداوند گواه است،دلم چشم به راه است، و در حسرت یک پلک نگاه است، ولی حیف نصیبم فقط آه است و همین آه خدایا برسد کاش به جایی، برسد کاش صدایم به صدایی...}

_{عصریک  جمعه دلگیر که وجود تو کنار دل هر بیدل آشفته شود حس، تو کجایی گل نرگس؟ به خدا آه نفس های غریب تو که آغشته به حزنی است زجنس غم و ماتم، زده آتش به دل عالم و آدم مگر این روز و شب رنگ شفق یافته در سوگ کدامین غم عظمی به تنت رخت عزا کرده ای؟ ای عشق مجسم! که به جای نم شبنم بچکد خون جگر دم به دم از عمق نگاهت. نکند باز شده ماه محرم که چنین می زند آتش به دل فاطمه آهت به فدای نخ آن شال سیاهت به فدای رخت ای ماه! بیا صاحب این بیرق و این پرچم و این مجلس و این روضه و این بزم توئی ،آجرک الله!عزیز دو جهان یوسف در چاه ،دلم سوخته از آه نفس های غریبت دل من بال کبوتر شده خاکستر پرپرشده، همراه نسیم سحری روی پر فطرس معراج نفس گشته هوایی و سپس رفته به اقلیم رهایی، به همان صحن و سرایی که شما زائر آنی و خلاصه شود آیا که مرا نیز به همراه خودت زیر رکابت ببری تا بشوم کرب و بلایی، به خدا در هوس دیدن شش گوشه دلم تاب ندارد ،نگهم خواب ندارد، قلمم گوشه دفتر غزل ناب ندارد، شب من روزن مهتاب ندارد، همه گویند به انگشت اشاره مگر این عاشق بیچارهء دلدادهء دلسوخته ارباب ندارد...تو کجایی؟ تو کجایی شده ام باز هوایی،شده ام باز هوایی...}

_{گریه کن ،گریه وخون گریه کن آری که هر آن مرثیه را خلق شنیده است شما دیده ای آن را و اگر طاقتتان هست کنون من نفسی روضه ز مقتل بنویسم، و خودت نیز مدد کن که قلم در کف من همچو عصا در ید موسی بشود چون تپش موج مصیبات بلند است، به گستردگی ساحل نیل است، و این بحر طویل است وببخشید که این مخمل خون بر تن تبدار حروف است که این روضهء مکشوف لهوف است، عطش بر لب عطشان لغات است و صدای تپش سطر به سطرش همگی موج مزن آب فرات است، و ارباب همه سینه زنان کشتی آرام نجات است ،ولی حیف که ارباب «قتبل العبرات» است، ولی حیف که ارباب«اسیر الکربات» است، ولی حیف هنوزم که هنوز است حسین ابن علی تشنهء یار است و زنی محو تماشاست زبالای بلندی، الف قامت او دال و همه هستی او در کف گودال و سپس آه که «الشّمرُ ...»خدایا چه بگویم «که شکستند سبو را وبریدند ...» دلت تاب ندارد به خدا با خبرم می گذرم از تپش روضه که خود غرق عزایی، تو خودت کرب و بلایی، قسمت می دهم آقا به همین روضه که در مجلس ما نیز بیایی، تو کجایی ... تو کجایی...}

^{بر قامت دلربای مهدی صلوات}

^{به قول چشمهایت قصه ی چنگیز تکراریست
بلی قربان ببخشیدم ولی این نیز تکراریست
خراسانی ترین شعرم شعور شمس و مولانا
حکومت کن به ایران دلم تبریز تکراریست
تو شور شعله ی شعری که شیرین ناله ای شیدا
بگو با باربد هی ... ماتم شبدیز تکراریست
و دست افشان تلاوت کن غزلهای سپیدت را
حضور آن دوبیتی های حزن انگیز تکراریست
ادامه می دهی یا نه ؟ نمایشنامه ی سبزیست
دوتا نقش بهاری بازی پاییز تکراریست
بیا اصلا تو حوا باش و من آدم دو تا تنها
و ثابت کن برای وسوسه پرهیز تکراریست
تو گفتی نه ... برای بازی آخر نمی آیم
نگفتم کاسه ی صبرم شده لبریز تکراریست
ولی در چشمهایم باز رود نیل زانو زد
شبیه گریه هایم چشمه و کاریز تکراریست
اگر چــه حیلــــت تلـخت به شــــیرینی زمینم زد
خیالی نیست چون این ماجرا یک چیز تکراریست}

می ترسم...!!

من صبورم اما..

به خدا دست خودم نیست اگر

. ...

من صبورم اما... 

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دلیل از همه ی تیرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را،

…

از شب متروک دلم دور کند ، می ترسم ...

من صبورم اما...
آه . . . این بغض گران صبر نمی داند چیست...!؟؟

از بــاغ مي ‌برنــــد چـراغاني ‌ات كننــــد

                         تا كـاج جشــن هاي زمستاني ‌ات كننــد

     پوشانده‌اند «صبح» تو را «ابرهاي تار»

                          تنهــا به اين بهانـــه كه باراني ‌ات كنند

   يوسف! به اين رهـا شدن از چاه دل مبند

                          اين بار مي ‌برند كه زنــــداني‌ ات كنند

     اي گل گمان مكن به شب جشن مي ‌روي

                         شايد به خاك مـرده‌اي ارزاني ‌ات كنند

     يك نقطـه بيش فرق رحـيم و رجـيم نيست

                      از نقطه‌ اي بترس كه شيطاني ات كنند

     آب طلب نكــــرده هميشــه مـــــراد نيست

                   گاهي بهانه‌اي است كه قرباني ‌ات كنند

سالگرد ازدواجمون مبارک

عشقم خیلی دوستت دارم                       

هرگز از گفتن دوستت دارم خسته نشوید

عشق از ابراز نکردن می میرد

یک کلام محبت آمیز و صمیمی ممکن است معجزه کند

زندگی با عشق هر گز تیره نیست

عشق هم به گیرنده و هم به دهنده بهره می رساند......

^{آنگاه که غرور کسی را له می کنی، آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی، آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری، آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی، آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری، می خواهم بدانم دستانت را به سوی کدام آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟و به سوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟؟؟}

عشق نخستین خردی است که به ما داده می شود

کمتر چیزی قادر است در مقابل عشق مقاومت کند

عشق با سعی دائم ماندنی می شود

عاشق باقی ماندن مهمتر از عاشق شدن است

ذهن و روح عشق , توجه و دلجویی نیاز دارد

۱۰ اردیبهشت سالگرد ازدواجمون مبارک

باور کن ماههاست زیباترین جملات را برای امروز کنارمی گذارم، امشب اما همه جملات فرار کرده اند، همینطور بی وزن و بی هوا آمدم بگویم

.

.

.

. سالگرد ازدواجمون مبارک.

عزیزم به اندازه تمام کسانی که نمیشناسم دوستت دارم و سبدی از گلهای یاس و پونه با یه آسمون ستاره تقدیم تو به خاطر  .
سالگرد ازدواجمان مبارک